اینم آهنگ عروسی ساسی مانکن که قولشو به مجتبی داده بودم. فقط یه چیزی. من امتحانش نکردم و نمی دونم دانلود میشه یا نه)خسته نباشم!)

دانلود اهنگ

منبع

سلام (داستان2)

وقتی کلاس ادبیاتمون تموم شد و وقتی کلاس نثرمون تموم شد ووقتی حوصلمون تموم شد تصمیم گرفتیم که یه هیجانی به روز دوشنبمون بدیم چون بعد این کلاس ما میبایستی میرفتیم خونه و روزی که بدون  خرابکاری باشه روز نیست .ما راه افتادیم بگردیم که کجا رو امروز خراب کنیم. چیز خاصی پیدا نکردیم . ولی از پله ها که بالا میرفتیم چشممون خورد به هدیه و سون آپ. گفتیم بالا خره یه سوژه پیدا کردیم.رفتیم پایین انتهای سالن. ولی اونا تو کلاس نبودند . رفتیم یه طبقه بالاتر. انتهای سالن  به کلاس مورد نظر رسیدیم اما اونا تو اون کلاس هم نبودند. با تعجب دوباره پله ها رو بالا رفتیم تا ببینیم اونا تو کدوم کلاسن . این دفعه هم اونا تو کلاس پیدا نبودند گفتیم شاید چون کنار دیوارند معلوم نباشند از پشت شیشه . واسه همین ایینه رو در اوردم  تا با ایینه کنار دیوارو ببینیم  هدیه معلوم بود لباس سرمه ای داشت. رفتیم تو کلاس بغلی و من گفتم حالا که کلاس و پیدا کردیم با هزار دنگ و فنگ و بد بختی . خب حالا که چی ؟ اونا که تو کلاسن! ما که بیرون از کلاسیم!خب این همه از پله بالا پایین رفتن که چی؟  داشتیم فکر میکردیم که چجوری زحمتمون هدر نره  یه کاری هم کرده باشیم. .................................... یه کاغذ در اوردیم و توش نوشتیم...توجه توجه  این کلاس را ترک کنید در این کلاس بمب کار گذاشته شده است جون خود را بر دارید و گورتان را گم کنید(به غیر از استاد محترم) این نامه بعد از خواندن منفجر میشود.

قهوه ای و لیمویی جلوتر رفتندو من هم نامه رو از زیر انداختم تو کلاس  بعد هم فلنگو بستیم .مثل فشنگ در رفتیم .تند تند ازدانشگاه زدیم بیرون .پیشخودمون فکرمیکردیم که  اونا الان نامه رو بلند بلند خوندنو همه از خنده روده بر شدند.و حتما کتی و سون آپ و هدیه هم فردا هی رها میرنو میگن یکی میخواسته دیروز کلاسمونو منفجر کنه.بعد هم گفتیم نکنه حالا واقعا همچین بشه. بعد هم کلی خندیدیمو منتظر شدیم فردا برسه............. بله فردا رسید و هیچ کدوم از اون چیزایی که  ما انتظارشو داشتیم اتفاق نیوفتاد. گفتیم لابد نمیخوان به روی خودشون بیارن....ما هم اون روز امتحان میان ترم داشتیم من رو میز گرد نشسته بودم و به دورو اطرافم توجه نداشتم داشتم درس میخوندم.که خاکستری اومدو گفت که لیمویی نمیاد . من هم بهش گفتم که قهوه ای نمیاد . اونا موندن خونه تا امتحان اون روزو بخونن . بعد تموم شدن کلاس خاکستری و لیمویی و یاسمن یکی  دیگه از دوستامون امد ما با هم شروع به مرور کتاب کردیم .که یهو یه از خدا بیخبر (پسر نا محترم) به خاکستری گفت اه خودکار قرمز زدی؟ خاکستری هم که عصبانی شده بود اونا رو مسخره کرد. یاسمن گفت:::: خ چرا این طور ارایش میکنی؟ میخوای جلب توجه کنی؟ وای چشمتون روز بد نبینه . خاکستری شد گوله اتیش. گفت :::: به تو ربطی نداره. یاسمین گفت :::خب نباید اینقدر ارایش کنی. خاکستری گفت::به تو هیچ ربطی نداره مگه من به تو میگم که چرا چادر میزاری.یاسمن گفت:من وظیفه داشتم به تو بگم. خاکستری گفت::: تو هیچ وظیفه ای نداری من پدر و مادر دارم اونا بهم میگن یاسمین گفت:من امر به معروفت کردم دیگه هم با تو کاری ندارم خاکستری گفت:: امر به معروفو نگهدار واسه خودت من هیچ احتیاجی به امر به معروف تو ندارم.... وایِِِِِِِِِِِِِ ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی  ی ی ی ی ی ی ی تا 20 دقیقه اینا هی به هم زیر زبونی مطلک میگفتن هر چی لیممویی گفت بسه اینگار نه اینگار. ... خودکار قرمز نداری.... نخند جلب توجه میکنی....اه اونم خودکار قرمز داره.... اه تو راه  بلند بلند حرف میزنی مواظب باش جلب توجه نکنی..... .... وایِِِِِِِِِِِِِ ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی  ی ی ی ی ی ی ی... تموم که نمیکردن... بالا خره وقت ناهار شد و ما رفتیم ناهار. اونجا هم مطلک پشت مطلک . خاکستری اونقدر عصبانی بود که با لیمویی و قهوه ای هم دعوا افتاد. گفت که من قرمه سبزی نمی خورم اونا گفتن خب خودت گفتی از اول . اونم که عصبانی بود گفت ژتونمو  بده من میخوام ساندویچ بخورم. سر میز هم اونا به هم مطلک میگفتن... . اون میگفت اه خودکار قرمزش پاک نشه داره ساندویچ میخوره.....این دختره داره حرف میزنه یهو جلب توجه نکنه؟...... و همین طور تا اخر کلاس هم چپ چپ همدیگه رو نیگاه میکردند....

فعلا تا همین جا داستانو تموم میکنم تا بعد در مورد آمنه و ناراحتیش براتون بنویسم(آمنه یا به عبارت دیگرهوو )......................................

بالا رفتیم ماست بود .... داستان ما راست بود ........... از کلاغه هم خبر ندارم . نمیدونم رسید به خونش یا نه؟!!!!!!!!!!!!!

 

دوستون داریم (اگه دوستمون داشته باشید)

 

 

سلام (داستان1)

میخوایم داستانمونو شروع کنیم ولی این داستان سر  نداره ... داره ولی ما هر چی گشتیم پیداش نکردیم .امروز ما کنفرانس داشتیم که مثلا باید 3نفرمون میرفتند جلو از حفظ توضیح میدادند ولی فقط یکیمون رفت و توضیح داد البته اسمشو توضیح نباید بزارم از رو خوندم ( تا حالا کی کنفرانسو از رو خوند ؟) اخه من شبه قبل هر چی سعی کردم نخوابم نشد . چیکار کنم ؟ خسته بودم. تازه پرسپولیس هم با صبا باتری  مسابقه داشت هر چی توان داشتم گذاشتم واسه تشویق .بعد که خیالم راحت شد برد و استقلال هم که بازی داشت  باخت تخت خوابیدم. اخه بین بچه ها من فقط پیروزیم .اون روز مسابقه هوا بارونی بود ما تو حیاط دانشگاه راه میرفتیمو بلند بلند جوری که بقیه بچه ها یی که تازه کلاسشون تمام شده بود بشنوند میگفتیم به به عجب گلی زد پیروزی... یکی میگفت اه اه اه اه ...یکی میگفت اخجون ....یکی میگفت بدو بریم تو سلف ببینیم چه خبره.... البته هنوز هیچ گلی زده نشده بود ما داشتیم خالی میبستیم  تا بقیه به هیجان بیافتند .بعد رفتیم یه جا قایم شدیم که پیدامون نکنن چون همچین ابو تابش میدادیم که اینگار داریم خودمون بازی میکنیم... که دروغهای ما سر انجام به حقیقت پیوست...همون طور که قایم شده بودیم 5تا پفک و 2تا چیپسو2تا کیک و نوش جان کردیم .اینو گفتم که نگید اینا کار مفید انجام نمیدند فقط خالی میبندند... ما کارای مفید هم انجام میدیم.بر می گردم  به پنجشنبه روز کنفرانس. کلاس به حول و قوه ی الهی تمام شد یه ربع هم زودتر.توی حیاط رو میز گرد  نشسته بودیم. 2 نفر دیگه هم نشسته بودند داشتند درس میخوندند. رشتتشون اموزش زبان  انگلیسی بود. برای قهوه ای یه سوال پیش اومده بود. که چطور یه پسر میتونه دله یه دخترو بدست بیاره و چطور یه پسر بفهمه که یه دختر دوسش داره یا نه؟یا چطور یه دختر دله پسرو بدست بیاره؟ما که در حال جواب دادن به قهوه ای بودیم اون دو تا  دختر شروع کردن به انگلیسی حرف زدن.که یهو  لیمویی گفت ما 20 سالمونه ... اون دو تا از اینکه سوتی داده بودند شکه شده بودند و فقط نگامون میکردند. که ما به اونا گفتیم با با ما هم بلدیم .we are translation student. English بنده های خدا کپ کرده بودند .اونا از ما بزرگتر بودند و چون 40 پیراهن بیشتر ازما پاره کرده بودند به قهوه ای در مورد سوالش راهنمایی کردند. من که صورتی باشم وقهوه ای تصمیم گرفتیم دانشگاه بمونیم ولی لیمویی با دوستش قرار داشت نمیتونست بمونه.( خاکستری 5 شنبه ها با ما کلاس نداره). ما اول میبایستی  به مامان و بابا میگفتیو که میخوایم بمونیم که نگران نشن ولی نمیتونستیم بگیم که همین طوری میخوایم بمونیم . واسه همین گفتیم میخوایم کلاس استاد اشرفی بمونیم. رفتیم تو  کلاس استاد اشرفی که دروغ نگفته باشیم بعد هم که داشتیم میرفتیم تو حیاط برقهای سالونو خاموش کردیم به افتخار سون اپ و کتی و هدیه .( قبلا گفتم که اینا همشون شازده پسرن). اخه اون جا سالن بچه های زبان نه بچه های حسابداری. واسه همین برقا رو خاموش کردیم.لیمویی که رفت ما بستنی خوردیم و یه خورده از غمو غصه هامون گفتیمو راه افتادیم .از سالن پایین رفتیم بالا بعد اومدیم پایین و بعد رفتیم کنار رودخونه ( دانشگامون یه رودخونه ی کم اب داره. کنار رودخونه یه اتاقک زدند که ما مجبوریم برای رفتن به پشت دانشگاه از روی سکو ی کنار رودخونه بریم) ما کنار رودخونه واستادیم و چند تا اهنگه  بامزه گوش کردیم و دوباره راه افتادیم . یه دوری که حیاطو زدیم رفتیم نشستیم  رو نیمکت . یه خورده غیبت کردیموگفتیم چیکار کنیم چیکار نکنیم ... آینه رو در اوردیم شروع کردیم به مردم ازاری . تا میزدیم به چشم یه نفر رومونو میکردیم یه طرف دیگه اونا هم که کفری شده بودند در به در دنبالمون میگشتن...بالاخره اینقدر مردم ازاری کردیم که سوختیم چون تو ضلع افتاب نشسته بودیم... باز هم راه افتادیم و رفتیم تو سالن خودمون یه دوری زدیم و بعد 2 ساعت  رفتیم خونه ....... فعلا داستانو اینجا تمام میکنیم ... اما دفعه ی بعد میخوایم داستان انفجارو براتون تعریف کنیم ... اینم یکی از دسته گلای خودمونه....

بالا رفتیم ماست بود .... داستان ما راست بود ........... از کلاغه خبر ندارم . نمیدونم رسید به خونش یا نه؟

 

دوستون داریم (اگه دوستمون داشته باشید)

با نگاه خود بهارم می کنی
بی قرار روزگارم می کنی
لحظه ای مست نگاهت می شوم
لحظه ای هم هوشیارم می کنی
قلب من را همچو آهویی اسیر
می بری با خود شکارم می کنی
ای وجودت همچو دریایی بزرگ
در ره خود جویبارم می کنی
چون گره وا می کنی از زلف خود
محو موج آبشارم می کنی

دردم از درد آه است

آهم ازآه تو

داغدار حرفم

ترسم از حرف تو

سنگم از جنس صبر است

قلبم از جنس اشک

دورم از پیش تو

غصه ام رفتن از یاد تو

                                      

پرچم کمک داور مدت هاست که به علامت آفسایت درآمدن شادی هایمان بالاست.نتیجه سرنوشت من و زمستان با هم به تساوی کشیده شد.در حقیقت بازی به نفع تو تمام شد.تقدیر قانون گل نهایی را منحل کرد که مبادا تو با گل لبخندت دروازه سکوت مرا بشکنی.سرنوشت حتی ثانیه ای وقت اضافی برای باز پس گرفتن انتقامم از غم تو منظور نکرد.قلب من بیشترین گل را از تو خورد.تو دروازه قلبم را با مهارتی عجیب گشودی و ترجیح دادی که دروازه سکوتم همچنان بسته بماند.سکوت تو خطای مسلمی ست که پنالتی دارد وغمت آرزوهایم رادرو کرد.مدت هاست که تو دفاع آخر یا همهن عقل مرا ممصدوم کردی.یاد تو با ضربه های آزاددرست کنار دروازه قلبم آتش به جانم می زند.

قضیه یک کرنر ساده نیست تو از همه طرف به من گل زدی.درد ودلهایم را به ‌ات نزن.به خدا این ها شوت های هوای یک نفس نیستند .ضد حمله هم نیستند که بخواهی دفعشان کنی... .تو چه آسان از اوج جدول آرامش مرا به دسته آخر دلواپسی فرستادی.حالا که درکم می کنی با مهربانی برایم از تقدیر آوانتاژ بگیر.تو را به خدا تجدید نظر کن.تو دیگر کارت نده.محرومم نکن بگذار تماشایت کنم تا زندگی کنم.من با یاد تو و با افتخار به عنوان پیشکسوتی در عشق برای همیشه با جام زندگی خداحافظی خواهم کرد.

 

تصمیم من این است که با درد بسازم

از این دل نامرد دلی مرد بسازم

انگار قرار است که من داغ دلم را

 با گریه چشمان خودم سرد بسازم

تسمیم من این است که ساکت بنشینم

با این دل هر جای ولگرد بسازم

تصمیم من این است که تا روز قیامت

با عشق تو با این دل شبگرد بسازم

تصمیم من این است...خلاصه بنشینم

با هر چه دلت با دل من کرد بسازم

                                                                         خرس لیموی

من و شب بی تو در سوگیم

انصافاٌ سراغم را گرفتی هبچ بکردی از من و تنهایم یادی

 

ما یه دانشگاه داریم نسبتا بزرگ. ما (خرسهای مهربون)2تا 2تا با هم اشنا شدیم.اول

منو(صورتی) قهوه ای بعد منو(صورتی) خاکستری بعدقهوه ای و لیمویی و بعد منو(صورتی)

 لیمویی وقهوه ای و بعد منو(صورتی) لیمویی و قهوه ای و خاکستری با هم اشنا شدیم. نمیدونم

 متوجه شدید یا نه اگه نه یه بار دیگه براتون توضیح میدم. .اول منو(صورتی) قهوه ای بعد

منو(صورتی) خاکستری بعدقهوه ای و لیمویی و بعد منو(صورتی) لیمویی وقهوه ای و بعد منو(صورتی) لیمویی و قهوه ای و خاکستری با هم اشنا شدیم.متوجه

شدید؟نهههههههههههههههههه؟؟؟ حالا بعدتر توضیح بیشتر میدم.جونم

براتون بگه که از عجایب دانشگامون دراکولا- یوریکج-بلبله گوش-

کتی-سون اپ-کبری-پوریا-روح سر گردان جوووووون-پریساجون-

تپل تپل جون-به به ای-کلاه قرمزی- فشن-بابا-لبو-پرفسور-انیشتین-اقا

داوود-گل سرخ.................قابل توجه شما اینا همشون پسرند

 

البته دخترها هم توی داستان ما هستندولی اینقدر عجیب

نیستند.ما میخواهیم درباره ی دانشگاه و خودمون وکارامون

براتون بگیم .احتمال داره تا این داستانها تمام بشه که فکر نمیکنم تمام شه همین

طور به شخصییتهای داستانمون اضافه شه. شما بگید که کدوم یکی از اسمها یا

 شخصییت ها براتون جالبه تا ما داستانمونو با اون شروع کنیم.چون برای ما مشتری مهمتر است. دوستان داریم(اگه دوستمان داشته باشید)

میخام هر چی که یاد گرفتیم براتون بنیویسم...

۱)راحتی و اسایش در دنیا محال است(برای همه همینه نه فقط برای تو)

۲)هر گاه در زندگی ان چرا خواستید نشد ان چه را شد بخواهید

۳)انسان ان گونه زندگی میکند که میاندیشد

۴)برای هر مشکلی در زندگی شما راه  خروجی هست ومشکل غیر قابل  حل وجود ندارد.راه خروج از مشکل ۲تاست....ان چه چاره دارد در چاره کردن و ان چه چاره ندارد صبر کردن

۵)هر گاه از کاری هراس داری خود را در ان بیانداز زیراترس از خطر از خود خطر دشوارتر است.......................

و این ماجرا هم چنان ادامه دارد...........

اینا رو الکی ننوشتما دختر خوب باش پسر خوب باش و قشنگ بخون و روش فکر کن.......

افرین ... باریکلا...

تازه اگه بگین اینا گفته های کیه یه جایزه پیش دوستام دارین...اخه من  کارگردانم بقیه تدارکاتند...........

وای شوخی کردم...تا تیکه بزرگه گوشم نشد خداحافظ دوستون دارم(البته اگه دوستم داشته باشید)

                                                  خرس صورتی

زندگی رو سخت نگیر که اگه سختش بگیری

اونم سخت سخت میشه...باور نمیکنی.... عیبی نداره فقط امتحانش نکن

خرس صورتی

 

تو این دنیا کسی محرم اسرار کسی نیست

منم تجربه کردم که کسی یار کسی نیست

من خرس صورتی به دوستان صورتیم سلام عرض میکنم

من خرس صورتی با دوستان صورتیم خداحافظی میکنم

بای بای بای بای بای بای بای

خانوم ها در سن هیجده تا بیست و یک سالگی مانند آفریقا یا استرالیا هستند: نیمه کشف شده , وحشی , با زیبایی های افسون کننده ی طبیعی.

در سن 21 تا سی سالگی مثل آمریکا یا ژاپن هستند: کاملا کشف شده , بسیار توسعه یافته , آماده برای معامله با پول نقد یا اتومبیل!

در سن 30 تا سی و پنج سالگی مثل هند یا اسپانیا هستند: بسیار داغ , آسوده خاطر و آرام , آگاه به زیبایی های خود.

در سن 35 تا چهل سالگی مثل فرانسه یا آرژانتین هستند: بدین معنا که اگر چه ممکن است در جریان جنگ نیمه ویران شده باشند اما هنوز جاده های بسیاری برای تماشا دارند!

در سن 40 تا پنجاه سالگی مثل یوگسلاوی یا عراق هستند: جنگ را باخته اند هنوز گرفتار اشتباهات پیشین اند وبه بازسازی کامل نیاز دارند.

در سن 50 تا شصت سالگی مثل روسیه یا کانادا هستند: بسیار پهناور , آرام و مرز ها بدون مرزبان اما سرمای زیاد , خلایق را از آنان میرماند.

در سن 60 تا هفتاد سالگی مثل انگلستان یا مغولستان اند: با یک گذشته ی درخشان و بدون آینده!

بعد از هفتاد سالگی شبیه آلبانی یا افغانستان اند: همگان میدانند که در کجایند اما هیچکس به سراغشان نمیرود!

(خرس قهوه ای)